De leukste autoritjes zijn degene die je nooit van tevoren had gepland

Ik herinner me nog goed het moment waarop ik besloot de navigatie-app te negeren.

Het was een vrijdagavond en ik had net een oude, klassieke Mazda MX-5 NA opgehaald waar ik al maanden, zo niet langer, naar op zoek was – niet echt het soort auto waarmee je op de snelweg wilt rijden! De rode lak was een beetje dof geworden door tientallen jaren zon en er zat wat roest op de gebruikelijke plekken. Maar hij had een fantastische versnellingsbak waar je een stevige hand voor nodig hebt, en een geweldige wegligging, waardoor je al zijn andere gebreken wel door de vingers zag. Ik had geen hotel geboekt en geen route uitgestippeld. Het enige wat ik had was een volle tank, een vrij weekend en de wetenschap dat Frankrijk ergens ten zuiden van waar ik was (Nederland) lag.

“Laten we gewoon een ritje maken,” zei ik tegen mezelf.

De volgende ochtend vertrok ik en negeerde ik het enige waar elke navigatie-app voor is ontworpen: de snelste route nemen. Ik nam de wegen die me door bossen en langs dorpjes voerden waarvan ik de namen alweer was vergeten zodra ik ze achter me liet. Er was geen aankomsttijd. Niemand wachtte op me. Het was alleen ik, mijn kleine MX-5 en een weg die steeds weer achter de volgende heuvel verdween.

Af en toe dook er een toeristisch bordje op voor een uitkijkpunt, een historisch dorpje, een waterval, enzovoort. Normaal gesproken zou ik er zo doorheen zijn gereden – wat je nu eenmaal doet als je echt ergens naartoe gaat. Maar deze keer sloeg ik af en stopte ik. Ik werd getrakteerd op uitzichten over valleien, dorpjes, bossen en bergen die ik waarschijnlijk nooit meer zal zien. Ik stopte bij een klein kerkje dat daar duidelijk al stond sinds er auto's bestonden. Ooit was er alleen maar een saaie parkeerplaats naast de weg.

Later die middag lokte de geur van vers brood me van de weg af. Ik parkeerde mijn MX-5, waar ik inmiddels nog meer van hield, op een plekje dat je op zijn best zou kunnen omschrijven als ‘een soort parkeerplaats', en een paar minuten later zat ik op het dorpsplein met een stokbrood en zonder enig plan. Dit soort momenten kun je gewoon niet plannen. Maar je kunt wel het geluk hebben dat je langzaam genoeg rijdt om het überhaupt op te merken.

Tegen het einde van de middag had ik echt geen idee meer waar ik was. Niet dat ik verdwaald was, maar ik was gewoon de weg kwijtgeraakt. Ik vond een café, bestelde een kopje koffie en opende de kaart op mijn telefoon om te zien waar ik was. Die avond vond ik een klein restaurantje waar ik een maaltijd kreeg die niet eens zo bijzonder was, maar ik herinner me die nog steeds duidelijker dan de meeste maaltijden die ik sindsdien heb gegeten.

Er was niets gepland, ik was helemaal vrij. En dat is precies waarom ik er nog steeds aan terugdenk.

Sommige auto's zijn niet gebouwd voor efficiëntie, maar voor plezier

De meeste van onze autoritten zijn tot op de minuut gepland. De navigatie-app zoekt de snelste en zuinigste route, leidt je om files heen en geeft de exacte aankomsttijd aan. Hoewel het efficiënt is en perfect om van A naar B te komen, kan het de vijand zijn van een af en toe leuke rit.

Maar sommige auto's zijn nooit bedoeld om dat spelletje mee te spelen. Mijn kleine MX-5 met het dak open, een oude grand tourer met een V8 die brandstof slurpt, een youngtimer die je hebt gekocht omdat hij je iets geeft wat zijn moderne tegenhanger met zijn tablets en veiligheidssignalen je nooit zou kunnen geven. Een motorfiets die pas echt tot zijn recht komt op een rustige, bochtige weg. Je koopt dit soort voertuigen niet omdat het de snelste of beste manier is om van A naar B te komen. Je koopt ze omdat er voor die paar uurtjes vrijheid geen B bestaat.  

Het plezier van niet weten waar je heen gaat

Er zit iets echt bevrijdends in het niet weten hoe je dag zich zal ontvouwen of wat je over een uur gaat doen. Misschien kom je wel een bergpas tegen waar je nog jaren over zult praten. Misschien kom je toevallig een autotreffen tegen in een dorpje en praat je een uurtje met een vreemdeling over zijn oude Citroën. Misschien is het gewoon een lege weg, prachtig zonlicht en verder niets. Niet elke reis vertelt een verhaal. Maar je ontdekt die verhalen alleen als je ervoor openstaat en daadwerkelijk die afslag neemt.

Waarom doen we dit?

Vraag een willekeurige autoliefhebber naar zijn mooiste rit en hij zal nooit die sprint van 0 naar 60 bij de stoplichten noemen. Hij zal het waarschijnlijk hebben over die bakkerij die hij ontdekte omdat hij verkeerd afsloeg, of dat plein met de beste ijssalon die hij vond nadat hij de verkeerde afslag had genomen. Het hotel op een onmogelijke locatie dat ze tien minuten voor het inchecken hebben geboekt.  

Dat is precies de schoonheid van geweldige auto's – de klassiekers, de ‘youngtimers', de auto's met een beetje ziel en een vleugje geschiedenis. Je komt er niet sneller mee aan. Ze herinneren je eraan dat het nooit echt om de bestemming ging, maar dat de rit zelf het belangrijkste was.

Dat is ook de reden waarom we bij Breaqs onze tijd besteden aan dit soort auto's, in plaats van aan auto's die puur zijn gebouwd om ons van A naar B te brengen. De auto's op ons platform hebben allemaal een verhaal: een vorige eigenaar, een restauratie, een reden waarom iemand er in de eerste plaats verliefd op werd. En we hopen dat jij degene bent die het volgende hoofdstuk van dat verhaal gaat schrijven.

Zet deze zomer je navigatiesysteem uit en neem de weg die er interessant uitziet. Stop even voor dat brood als je honger hebt. En als de rit je eraan herinnert dat het misschien tijd is voor een andere auto, nou, dan weet je waar je moet zijn.

Veelgestelde vragen